บ่อยครั้งที่ "ความรัก" กลายเป็น"ความลับ" ที่ต้องเก็บไว้ในมุมลึกสุดของหัวใจ
บ่อยครั้งที่ ่สถานการณ์แวดล้อมทำให้เราไม่กล้าพอที่จะมอบความรู้สึกดี ๆ ให้ใครได้อย่างเปิดเผย
บ่อย ครั้งที่เหตุผลร้อยแปดพันประการที่ทำให้เรารู้ว่า...
รักนั้นไม่อาจเป็นจริงได้ทำ ให้เราต้องสั่งหัวใจตัวเอง
ให้ยอมรับความเป็นจริงและเก็บรักนั้นไว้เพียงลำพัง
เพราะไม่ต้องการที่จะเสี่ยงกั บการสูญเสียความรู้สึกดี ๆ นั้นไป
เมื่อฉันพลิกอ่านแต่ละหน้าของหนังสือ "เจ้ากรรมนายเวร" เพื่อเขียนเพลงประกอบละครเรื่องนี้
ฉันเกิดคำถามขึ้นในใจว่าในสถานภาพของหญิงรับใช้ที่หลงรักเจ้านาย
ซึ่งมีคู่หมั้นเป็นสาวสวย ร่ำรวยสมกัน ถ้า "จุติพร"ที่แสดงโดยคุณลลิตา ปัญญาภาส
นางเอกของเรื่องไม่ได้ เจอะเจอเหตุการณ์ร้าย ๆ จนต้องกลายเป็นใบ้อย่างที่เป็นในเรื่อง...
ถ้าเธอสามารถ "พูด"เพื่อบอกความรู้สึกแท้จริงที่เก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจจุติพรหญิงรับใช้คนน ั้น
จะกล้าพอที่จะบอกความรู้สึกลึกซึ้งที่เธอมีกับเจ้านายหนุ่มคนนั้น
หรือยังคงเลือกที่จะเก็บมันไว้เป็นความลับและคอยดูแลคนที่เธอรักต่อไปเงียบ ๆ ?
การ "แอบรัก" กับการ "บอกรัก"นั้นดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่อยู่คู่กันเสมอ
คนบางคนมีความสุขแค่เพียงได้แอบรักมีความสุขกับการเฝ้ามองคนที่ตัวเองชื่นชมอยู่ เพียงห่าง ๆ
มีความสุขที่ได้คิดถึง และดูเหมือนแค่ได้มีความรักให้เก็บไว้ในความคิดคำนึง
ก็ทำให้ชีวิตอ่อนหวาน อ่อนโยนมากพอแล้ว ในวันคืนที่หัวใจโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยความเหงา
บางทีฉันก็นึกสงสัยว่าความรู้สึกชนิดนั้น เรียกว่า "รัก" ได้จริง ๆน่ะหรือ ?
เพื่อนบางคนของฉันเก็บความรักไว้ด้วยความทุกข์ ลังเล สับสน
อยากบอกให้เขารับรู้ อยากเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่จริงจัง แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเสี่ยง
บางวันทั้งที่ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะเดินเข้าไปเผชิญหน้าและบอกกับเขาว่า"รัก"
แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ๆ ก็กลับต้องยิ้มเฉย และหลบเลี่ยงไปซะเฉย ๆ เ
พื่อจะกลับมานอนร้องไห้ด้วยความคิดถึงคนที่ตัวรักให้ฉันต้องเป็นห่วง
อาจเพราะการก้าวเขาไป "บอกรัก" กับใครบางคนที่เราไม่แน่ใจ
มันทำใ้ห้เกิดความรู้สึกคล้ายการเดินเข้าไปในศาล เพื่อ"สารภาพ" แล้วรอรับคำพิพากษาก็เป็นได้
เมื่อเริ่มเขียนเพลง ๆนี้ ความรู้สึกของ "จุติพร"จึงเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ฉันตั้งใจแทนไว้ในบทเพลง
หากส่วนใหญ่ของความเศร้าที่ถ่ายทอดไว้ในทุกบรรทัดของบทเพลง ๆ นี้กลับมาจากหลาย ๆเรื่องราวความรู้สึกของใครหลายคน...ที่ไม่ได้เป็นใบ้เหมือนจุติพร แต่กลับไม่มีโอกาส ไม่กล้าหาโอกาส
และไม่ยอมที่จะเสี่ยงบอกรัก...กับคนที่ตัวเองรัก
หากสัมผัสของหัวใจ...สามารถทำให้คนที่เรารักเข้าใจในทุกอย่างที่เราคิดและรู้สึก
สามารถทำให้เขาซึมซับความรัก ความห่วงใยที่เรามีให้เขาเสมอมา
สามารถทำให้เขามีแรงใจในการก้าวเดินไปเผชิญกับสิ่งต่าง ๆ ในชีวิต
ขอเพียงแค่ให้เขายิ้มรับความรู้สึกดี ๆ ที่เราส่งไปให้เท่านั้นก็คงพอแล้วใช่ไหม กับหัวใจอ่อนไหวดวงหนึ่งที่เต็มใจจะเป็น"ผู้ให้" โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
แค่เขารับรู้ความรู้สึกของคุณเท่านั้นก็พอแล้วจริง ๆ หรือ ?
ฉันเข้าใจความเศร้าของคนที่เก็บความรักไว้โดยไม่มีโอกาสบอก
แต่ฉันก็อยากบอกเหลือเกินว่า...
หากคุณมีโอกาส...จงอย่ากลัวที่จะบอกคำว่า"รัก" กับคนที่คุณรัก
เพราะไม่ว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาจะเป็นอย่างไร...
จะทำให้คุณยิ้มหรือร้องไห้
คำว่า "รัก"ที่คุณบอกไป ก็จะทำให้ความรักของคุณเติบโตและมีความหมายมากยิ่งขึ้น
เชื่อเถอะว่าสิ่งดี ๆ ที่คุณมอบให้ใครบางคนด้วยหัวใจดี ๆ
ก็ย่อมทำให้เขารู้สึกดีอยู่ลึก ๆ อย่างแน่นอน
ไม่ว่าเขาจะสามารถรักคุณตอบได้หรือไม่ก็ตาม
ความรัก...คือสิ่งที่คุณจะต้องเดิมพันด้วยหัวใจทั้งดวงของคุณและหากคุณไม่กล้าพอ ที่จะเสี่ยง...
คุณก็ไม่มีวันที่จะได้ความรักตอบกลับมา วันนี้เมื่อคุณก้าวเข้าไปบอกเขา คุณอาจจะต้องเสียใจ
หากคำตอบไม่เป็นอย่างที่คุณหวัง แต่วันข้างหน้าคุณอาจจะต้องเสียใจมากกว่า
ถ้าคุณไม่ตัดสินใจทำในสิ่งที่คุณอยากจะทำในวันนี้
เมื่อคุณรักใครซักคน...อย่ามัวแต่เก็บคำว่า "รัก"ไว้เป็นความลับทั้งที่มีโอกาสที่จะเปิดใจ
อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไป...อย่าปล่อยให้คนที่คุณรักมองข้ามความรู้สึกดีๆ ของคุณ
โดยไม่มีโอกาสรับรู้ไม่มีโอกาสได้ตอบรับความรู้สึกมีค่าที่คุณมีให้เขา
คุณไม่ใช่ "จุติพร"นะ
ลองเปล่งเสียงคำว่า "รัก"ออกมาดัง ๆ สิ
